Bruinvissen van het Dolfinarium

Inleiding 

Bruinvissen in zijn kleine zeezoogdieren. Ze zijn een aparte orde losstaand van de dolfijnen en de walvissen. Bruinvissen onderscheiden zich door de vorm van de tanden; Deze zijn spatelvormig in plaats van kegelvormig. Ook hebben bruinvissen geen puntige snuit en zijn alle soorten vrij klein voor een zeezoogdier (maximaal 2,7 meter lang). In de Noord en Waddenzee leven naar schatting zo'n 50.000 tot 60.000 van deze kleine fascinerende zeezoogdieren. In gevangenschap zijn bruinvissen erg zeldzaam. De enige plekken waar de dieren worden gehouden zijn in Denemarken, Nederland en Japan. Deze dieren verblijven allemaal in permanente opvang. Dit wil zeggen dat deze dieren ooit zijn opgevangen en door een bepaalde reden niet meer kunnen worden uitgezet in het wild. Er zijn dan twee opties mogelijk: Euthanasie of permanente opvang. Het Dolfinarium in Harderwijk is één van deze permanente opvangplekken. De dieren in Harderwijk zijn allemaal opgevangen door SOS Dolfijn. Het opvangcentrum van SOS Dolfijn bevindt zich eveneens in Harderwijk op het terrein van het Dolfinarium. De bruinvissen die in gevangenschap leven zijn echte ambassadeurs voor hun wilde soortgenoten! Dankzij het houden van deze dieren kunnen we heel veel over ze leren! Er zijn al talloze onderzoeken gedaan met de bruinvissen in het Dolfinarium en bovendien krijgen mensen de kans deze dieren van heel dichtbij te kunnen zien.

De Bruinvissen in het Dolfinarium

Alle bruinvissen in het Dolfinarium hebben een eigen verleden met een reden waarom ze niet meer zijn uitgezet in het wild. Vandaag leer je de dieren kennen en bij je volgende bezoek aan het Dolfinarium kun je ze waarschijnlijk allemaal uit elkaar houden! Het volgen van individuele dieren is een ontzettend leuke bijkomstigheid tijdens het bezoeken van dierenparken. Er leven momenteel twee mannetjes en drie vrouwtjes in het zeezoogdierenpark. Maak kennis met:

                         Daan

Daan strandde op 19 januari 1998 als een zeer jonge bruinvis waarna SOS Dolfijn te hulp schoot om hem te redden en rehabiliteren. Omdat Daan zo ontzettend jong was heeft hij nooit leren jagen of overleven in het wild. Dit betekende dat Daan in permanente opvang moest blijven. Vamwege de beperkte ruimte in het opvangcentrum verhuisde hij Iedere zomer samen met bruinvis Jordi naar Deltapark Neeltje Jans en iedere winter verbleven de twee dan weer in het opvangcentrum. Toen de bruinvisbaai beschikbaar werd was dit uiteraard niet meer nodig. Daan is één van de eerste bruinvissen die langdurig in gevangenschap werd gehouden en men heeft dankzij Daan heel veel kunnen leren over de soort. Er zijn talloze studies en onderzoeken met hem verricht. Hij is makkelijk te herkennen aan zijn lichte kleur. De witte kleur op zijn flanken komt tot vrij hoog op het lichaam en in plaats van een lange streep van de mond naar de borstvinnen heeft hij alleen een dun en kort streepje bij zijn mondhoeken. Hij heeft kleine vriendelijke oogjes die altijd een beetje dichtgeknepen lijken. Daan is een rustig en vriendelijk dier dat erg gesteld is op mensen.

                                Jordi

Jordi strandde op 14 maart 2001. Net als Daan was Jordi een klein kalfje toen hij in nood werd gevonden. Hierdoor heeft Jordi nooit de opleiding van zijn moeder gehad om te overleven in het wild. Jordi verbleef net als Daan gedeeltelijk in SOS Dolfijn en gedeeltelijk in een buitenverblijf van Deltapark Neeltje Jans tot de dieren in het Dolfinarium een eigen permanent verblijf kregen. Jordi is altijd vrij klein gebleven, wat één van zijn voornaamste kenmerken is. Verder is Jordi een erg donker dier met een heel groot contrast tussen de witte buikzijde en de donkere rugzijde. Hij heeft een duidelijk donker-omrande bek en een zeer brede duidelijke lijn van zijn mondhoeken naar zijn rugvin lopen. Voor zijn ogen is een witte veeg zichtbaar. Jordi is een actief en eigenwijs diertje dat af en toe kampt met zijn gezondheid.

                         Agnes

Agnes strandde op 2 maart 2006. Ze was een jonge bruinvis en had bovendien duidelijke littekens op haar hoofd die wijzen op verstrikking in een visnet. Door deze verstrikking is ze aan één oog blind geworden. Dit geeft haar een enorm nadeel wanneer het aankomt op jagen of vluchten voor vijanden. Ze is daarom niet meer uitgezet in het wild. Agnes is een middelgrote vrouwtjesbruinvis met een vrij egaal grijs lichaam. Ze heeft kleine oogjes met over de lengte van haar  rechteroog een duidelijk litteken. Er lopen verschillende dunne lijntjes van haar wang naar haar borstvin. Agnes is een rustig dier wat deels met haar blindheid te maken heeft. Ze houdt graag dingen in de gaten zoals vogels die aan de bassinrand komen zitten of mensen die zich verzamelen rond de bruinvisbaai.

                         Siepy

Siepy strandde op 22 augustus 2007. Ze was op dat moment nog maar een paar maanden oud.  Siepy is dus nog een erg jonge bruinvis. Dit is dan ook de reden dat ze niet meer is uitgezet na haar rehabilitatieproces bij SOS Dolfijn. Ook Siepy heeft haar permanente thuis gevonden in de bruinvisbaai. Ze is leergierig, maar nog een beetje verlegen. Sinds ze in de bruinvisbaai verblijft wordt ze wel steeds nieuwsgieriger en ook haar eetlust is toegenomen. Ze zwemt veel achter Agnes en Amber aan, dit zijn de enige andere twee vrouwtjes in bruinvisbaai. Ze is te herkennen aan haar egale grijze (en soms in de zon een beetje bruinige/beige) kleur en de littekens op haar snuit. Haar ogen zijn klein en lijken vaak wat dichtgeknepen zoals bij Daan.

                              Amber

Amber strandde op 4 januari 2007. De meeste gestrande bruinvissen zijn nog kalfjes of zeer jonge dieren. Amber was echter al een volwassen dier. Ze was daarbij ook ernstig vermagerd. Eenmaal in het opvangcentrum aangekomen bleek waarom: de tanden in de onderkaak van Amber zijn zo versleten dat ze helemaal plat zijn. Dit maakt het bijna onmogelijk voor haar om nog vis te vangen. Dit is dan ook de reden dat ze niet meer is uitgezet in het wild. Amber is een zeer groot en donker dier. Ze is waarschijnlijk al aardig op leeftijd vanwege de staat waarin haar gebit is. Het slijten van tanden gaat bij cetacea namelijk met de leeftijd. Amber is een rustig en nuchter dier dat minder sociaal is naar mensen dan de overige dieren. Ook het trainen gaat iets moeizamer. Daarbij is ze niet zo speels als de andere bruinvissen die natuurlijk een stuk jonger zijn en beter gewend zijn aan mensen. Amber is verder te herkennen aan haar donkere kin met een wit puntje.