Adoptiedolfijn King

 Inleiding

Dolfijnen zijn net als mensen zoogdieren, wat betekent dat ze drachtig worden van een jong. De de dracht behoorlijk lijkt op onze eigen menselijke zwangerschap. Dit is namelijk bij vrijwel alle zoogdieren gelijk. In de eerste stadia zijn embryo's van zoogdieren zelfs heel moeilijk te onderscheiden! Ook dolfijnen hebben een baarmoeder waarbij het jong met een navelstreng wordt voorzien van zuurstof en voedingsstoffen. Deze navelstreng breekt met een sterke slag van de staart tijdens de geboorte. Een dolfijntje wordt met de staart eerst geboren. Dit is belangrijk omdat het diertje anders kan verdrinken bij de bevalling. Ook stuitliggingen komen voor bij dolfijnen. Het hoofd komt dan eerst, dit is om bovengenoemde reden erg risicovol voor het jong. De vinnen van jonge dolfijntjes zijn nog van zacht kraakbeen en hangen slap, hierdoor kunnen zij makkelijker door het geboortekanaal zonder het moederdier te beschadigen. Ook zal een dolfijn aan het einde van de dracht melk gaan produceren om het jong te zogen. Bij de geboorte zorgen weeën ervoor dat de melk soms uit de tepels spuit. Dit kun je goed waarnemen, het lijkt een beetje op het effect dat je krijgt als je een wolk melk in thee gooit. Babydolfijnen hebben geen zuigreflex. Zij leggen de tong rond de tepel en de melk wordt dan letterlijk in de bek gespoten. Dolfijnenmelk is heel vet, veel vetter dan koemelk en de jonge dolfijntjes groeien letterlijk tientallen kilo's per week door deze voedzame melk. Moeders worden tijdens en na de dracht gesteund door andere volwassen vrouwtjes. Dit wordt de 'tante-functie' genoemd. Soms zijn dit daadwerkelijk zussen of familieleden van het betreffende vrouwtje (zoals bijvoorbeeld een zus of oudere dochter), maar dit hoeft niet. Deze 'tante's' zwemmen veel samen met de aanstaande moeder, nemen het jong over zodat de moeder kan zogen of rusten en assisteren soms zelfs bij de bevalling! 

Risico's

Jonge dolfijntjes komen ter wereld zonder immuunsysteem en hebben nog bijna geen spierweefsel of kracht om te zwemmen. Zij liften als het ware mee in de stroming die de moederdolfijn creëert tijdens het zwemmen. Dit wordt 'slipstreaming' genoemd. Door mee te zwemmen in de slipstream en zelf te bewegen met de staartvin bouwen de jongen zelf ook krachtige zwemspieren op. Aangezien jonge dolfijntjes zo kwetsbaar zijn tijdens de eerste periode na de geboorte is er een groot sterftepercentage. Meer dan de helft van de geboren dolfijnen zowel in het wild als in gevangenschap overleven de eerste weken niet. Dit is een behoorlijk groot verlies als je denkt hoe lang een dracht van een dolfijn eigenlijk duurt. Wanneer een moederdolfijn haar jong verliest is ze meteen weer vruchtbaar en krijgt ze vrijwel zeker precies een jaar later weer een jong. Wanneer het jong overleeft zal de moeder gemiddeld ongeveer pas na drie jaar weer drachtig worden. Hoewel men zich in dierenparken bewust is van de kwetsbaarheid van jonge dolfijntjes, is het erg moeilijk om hier zelf verbetering in te brengen, aangezien de jonge dolfijn zelf een  immuunsysteem en kracht op moet brengen door het nuttigen van de melk en het zwemmen met het moederdier. Wel wordt alles zeer nauwkeurig gemonitord en ingegrepen wanneer dit nodig is.

Er is dus altijd een vrij realistische kans dat er iets mis gaat tijdens of vlak na de bevalling. Dit maakt het altijd extra spannend wanneer er jonge dolfijntjes worden geboren in een dierenpark. In het Dolfinarium is een zeer hoog overlevingsprecentage van jonge dolfijnen, deze ligt net on de 80%, dit is hoger dan het percentage bij de in het wild bestudeerde groepen! Toch kan het af en toe mis gaan, wat bij zowel Finagain en Naomi het geval was.

Dolfijntje King

Op 28 april 2012 beviel dolfijn Finagain van een jong. Rond 21:30 uur begon de bevalling. Nog geen tien minuten later werd het jong geboren. In tegenstelling tot de meeste andere geboortes kwam deze dolfijn als eerste met het hoofd naar buiten in plaats van de staart. Dit is een risico aangezien het jonge dolfijntje dan water binnen kan krijgen. In eerste instantie leek het voorspoedig te gaan. De kleine had een goede ademhaling en moeder Finagain ontfermde zich bijzonder goed over het jong. Na ruim een uur verslechterde echter de ademhaling van het jong, waarna het enkele minuten later overleed. Finagain was de eerste dolfijn die dit jaar uitgerekend was. Ze is een zeer ervaren moeder. Haar nakomeling zijn Tsalka (1998), Palawas (2004) en Spat (2008). Ook is Finagain in 2003 bevallen van Wup. Zij overleed net als nu op haar geboortedag. De verslagenheid was bijzonder groot en ook dolfijnen ondergaan een rouwperiode wanneer er een kalf overlijdt. 

Vervolgens beviel dolfijn Naomi op Koninginnedag. Dit was ruim een maand eerder dan verwacht. Ook hier ging echter iets mis. Naomi toonde weinig interesse in haar jong. Dit is voorheen ook al gebeurd bij haar vorige jong, dat zij zelfs aanviel. Dolfijn Finagain heeft het jong vanaf dat moment eigenlijk geheel overgenomen. Het komt in de natuur ook voor dat tuimelaars jongen 'stelen' van andere dieren uit de groep. Finagain produceerde zelfs nog melk en was in staat het jong te zogen en volledig te verzorgen. Het dolfijntje, een jong mannetje heeft de naam 'King' gekregen vanwege zijn geboortedag. Zowel King als Finagain maken het goed, dolfijn Naomi toont nog steeds geen interesse in de jonge dolfijn. King is dus als het ware een geadopteerde dolfijn. Door een samenstelling van ongelukkige gebeurtenissen heeft King nu alsnog een moeder die hem kan voorzien van melk en heeft Finagain toch een kalfje. Een hele aparte gebeurtenis!

.