Rivierdolfijn Baby

Inleiding 

Baby is een rivierdolfijn, een Boto om precies te zijn. Hij leeft in de dierentuin van Duisburg in Duitsland. In het Engels wordt deze soort “Amazon river dolphin” genoemd. In het Nederlandse hebben we ook een “Amazonedolfijn”, hiermee wordt echter een andere soort bedoeld: De tucuxi of Costero. Dit is zeer verwarrend omdat beide soorten roze zijn en in de Amazone voorkomen. “Boto” is dus de beste benaming. Er zijn niet veel boto’s in gevangenschap. Baby is zelfs de enige in Europa. Naast Baby worden er nog op twee andere plaatsen Boto’s in gevangenschap gehouden. Beide plaatsen zijn in Zuid-Amerika, waar deze dieren van oorsprong voorkomen. Hoe komt Baby dan helemaal in Duitsland terecht? Baby is samen met vier andere dieren gevangen in de jaren 70’. Het was toen nog normaal voor Duitse dierentuinen om expedities te houden naar andere landen en daar dieren te vangen om de collectie te verrijken. Nu zou dit uit den boze zijn en echt niet meer kunnen, toen werd het zelfs aangemoedigd. Zowel door de staat als het publiek! Vaak werden deze expedities zelfs gesponsord door de staat of door rijke particulieren. Dit was een hele andere tijd waarin men deze dieren alleen kon zien/bestuderen door ze naar een dierentuin te halen. Er werd ook vaak gedacht dat men de dieren een gunst deed, door ze te beschermen voor de bedreigingen waar ze in hun wilde habitat aan bloot stonden, zoals in dit geval de vervuilde rivier. Baby’s moeder, die ook werd gevangen is later aan kwikvergiftiging gestorven die ze heeft opgelopen in de rivier. Als Baby nog iets langer had gezoogd dan was dit waarschijnlijk ook zijn lot geweest.

Alleen?
 

Inmiddels vangen we geen wilde dieren meer voor dierentuinen. Dit is zelfs per wet verboden. Dit betekende dat toen Baby’s laatste soortgenoot stierf in 2006, hij alleen achterbleef. Wildvang is natuurlijk geen optie en door de beperkte populatie in gevangenschap heeft Duisburg geen vervangende soortgenoot voor Baby en slijt hij zijn dagen nu alleen. Dit is niet zo zielig als het klinkt; Boto mannetjes in het wild leven vaak ook solitair. Veel boto’s leven zelfs solitair of in paren, niet in grote groepen zoals andere dolfijnsoorten. Daarnaast krijgt Baby veel aandacht van zijn verzorgers. Hij wordt gestreeld, geborsteld met een harde borstel (dit vindt hij heerlijk) en er wordt zelfs gezwommen met hem. Ook zoekt hij soms contact met bezoekers door de glaswand. 

Uiterlijk
 

Baby heeft op zijn rug en zij twee erg diepe, lelijke littekens. Deze zijn niet gemaakt door andere dolfijnen zoals veel mensen denken. Baby en de andere dieren kregen een infectie toen ze nog niet zo heel lang in Duisburg waren. Door een stuk van de huid weg te halen werd getracht de infectie te stoppen en de dieren te redden. Bij Baby is dit gelukt. Hoewel hij een baby was in de jaren 70’, waaraan hij ook zijn naam dankt (er waren een “Vader”. “Moeder”, “Tiener”, “Baby” en “Oma”, het is niet bekend of deze dieren ook daadwerkelijk allemaal familie waren) is hij inmiddels al bijna 40 jaar oud! Dit is een behoorlijke leeftijd voor een dolfijn. Zijn laatste maatje “Vater” werd over de 50 geschat toen hij stierf. Er zijn nog geen boto’s in het wild waargenomen met deze hoge leeftijd. De kans is groot dat ze in gevangenschap een stuk ouder worden. Tuimelaars worden in het wild maximaal zo rond de 30-35 terwijl ze in gevangenschap zelfs de 60 kunnen halen! Dit heeft te maken met het feit dat ze in gevangenschap iedere dag genoeg eten krijgen van goede kwaliteit, dagelijks verzorgd worden, medische hulp krijgen wanneer ze ziek of gewond zijn, geen vijanden hebben en niet bloot staan aan dingen als vervuiling, zware weersomstandigheden en andere bedreigingen die zij in het wild wel tegenkomen. Baby’s leeftijd is goed zichtbaar aan de kwaliteit van zijn huid, tanden en littekens. Hij is echter nog erg fit voor zijn leeftijd, zowel fysiek als mentaal.

Speciaal
 

Baby krijgt levende vissen te eten. Dit is een deel van zijn verrijking waardoor hij natuurlijk jachtgedrag en echolocatie kan uitten. Hij is ook gewend aan het aannemen van dode vis. Hier zitten zijn vitaminen in en hier kan eventueel medicatie in worden gestopt wanneer dit nodig is. Net als zee-dolfijnen drinken rivierdolfijnen niet. Zij halen al het vocht uit de vis die zij eten. Baby is een unieke dolfijn en een echte ambassadeur voor zijn soort. In Europa is hij de enige rivierdolfijn die je kunt bezoeken en observeren. Het gaat in het wild niet zo goed met de boto. Ze worden bedreigd door vervuiling, verstrikking in netten, botsingen met boten en de lokale bevolking vangt de dieren ook bewust voor consumptie. Door onderzoek en educatie met Baby is het mogelijk hier iets aan te doen en mensen duidelijk te maken hoe belangrijk het is om deze soort te beschermen.